Mostrando entradas con la etiqueta Lírica. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Lírica. Mostrar todas las entradas

domingo, 10 de mayo de 2026

Los malotes y mamá

 


   Nunca fui de los que maduraron a golpe de chasquido. Mi edad del pavo se estiró como un chicle. Y los granos me llegaron tarde pero estuvieron a gusto conmigo, sobre todo los de la barbilla, frente y norte de la espalda. Tengo idealizados mis quincenas de campamento. Estábamos en el Virxe de Loreto.Yo me había atrevido a lanzarle una declaración de amor a una muchacha por medio de una notita. Empleé a uno de los cocineros de celestino. Valentía 0 Rubi Literario 1 . Solo recuerdo que era murciana y tenía aparato dental. No comía en mi mesa pero dicen que era muy tiquismiquis de paladar. Con nombre dulce, Magdalena Martínez. Parece que accedió a mis peticiones. Estaría de un subido inaguantable. Ella no, yo.Recuerdo que tenía una cala pequeña atrás. Y una tarde estábamos solo mi mejor amigo y yo. No recuerdo bien el motivo pero acabamos peleándonos. Sé que él sangró por la nariz pero influyó más el calor que mis puños. Yo me recuerdo vencedor. Pero el relato puede estar adulterado porque me quitaba casi una cabeza.


   Debía de tener unos veinte años. Siempre fui un deportista practicante a pesar de mi asma leve intermitente. Una vez tuve que acudir a urgencias por una insuficiencia respiratoria. Mi madre, que ya empezaba con sus primeros achaques de salud, vino en mi defensa. En un instante y, tras suministrarme, los primeros aerosoles mi salud se zarandeó. Al menos media docena de sanitarios me llevaron en una camilla a toda carrera por los pasillos del hospital camino de Críticos. Mi madre estaría agitadísima. La única consciente para sufrir. Rezándole a los angelitos. Mi corazón bombeó a más de 150 pulsaciones durante una hora. Resistió. Ella bombeó desde afuera. Estuve más de una semana ingresado. Aparentemente recuperado, dando paseos en bata y buscando periódicos. El día de salir, y con la pulsera sanitaria en la muñeca, fui a jugar una pachanga. Me dio rabia no poder mantener mi ritmo frenético de siempre.

   Volvamos atrás. Años del cole. Los viernes íbamos a jugar al fútbol al parque del Auditorio.Centros y remates. Creo que era mejor en lo primero. También era divertido ser portero sobre la hierba. En una ocasión vino el malote de turno con sus secuaces. Yo creo que éramos mayoría pero bastante inocentones. Empezaron a increparnos. Y, no sé como, acabé recibiendo una paliza. Lo curioso es que luego escapé corriendo y no me birlaron la bici amarilla. Me dolió más después. Pasé años de miedo a encontrarlos de nuevo. Y el líder vivía en el mismo vecindario que mi mejor amigo. Hasta me salió una calva por rascarme la cabeza por pura ansiedad. Años después pensé. Quizá aprendí la lección y ya no seré tan bocazas. Creo que la ira del desalmado se multiplicó el día que llevó el bocadillo de chóped en la mochila de las botas de tacos. La carcajada fue general. Sin papel de aluminio fue todo una macedonia.


   Mamá me acompañó siempre. Se colaba en la vieja terminal con una bata sanitaria y llegaba a darme el beso junto a la cinta de las maletas. Insistió tanto en que trabajara de cara al público,mi mundo, que mi primera experiencia seria la conseguí gracias a ella. Metía condones en mi monedero cuando yo aún no sabía para que se usaban. Siempre más cerca cuando venía de un desengaño amoroso y mi carácter se volvía más irascible. Hasta me dejaba llevar muchas veces su teléfono porque yo no tenía llamadas gratis. Una muchacha me crucificó cuando se enteró que en alguna ocasión había dormido con ella. Cómo están as cabeciñas! Ahora, que colecciona dolencias, mamá tiene la columna como una ese y le cuesta levantarse de la cama. Pese a todo, casi todos los días está pendiente de que no me quede dormido a las cuatro menos cinco y se asoma a la ventana a despedirme cuando marcho a trabajar. Como la hermana de Dalí. Aún no asumí que las cosas no son eternas. Y que seré muy niño cuando sea huérfano. También esto pasará. Y que me costará salir de la chabola del hijo de La Faraona.

lunes, 23 de marzo de 2026

Sinestesia

La persona celeste es buena y tranquila. Las pocas veces que propone cita es demasiado tarde y ya hice otros planes. Una vez le dije que no tenía carisma. Otros le llaman Suiza.


La persona naranja me riñe porque me llevo el papel higiénico restante de las pensiones que he pagado. Cree que soy muy desordenado pero... soy muy desordenado.  Tiene muchas patologías y toma casi una pastilla por hora. Debo ir pidiendo cita con el especialista para cuando se exprima todo su jugo.

A veces le cuento historias que me emocionan a la persona violeta. A ella le parecen cosas insignificantes, nimiedades. Eso me hace daño y hago pucheros. 
Me dice que soy impulsivo y yo creo que tengo capacidad de decisión. Que tengo rarezas, yo las permuto por originalidad.  Que debo ir temprano para el sobre pero mis biorritmos no me lo permiten.  Que reduzca el dulce pero la vida sería más insípida.




Estuve en dos bodas. Ambas de invitado. Llevo tres años sin hablar con la persona azul y blanca.  Rebusqué conversaciones y nunca tuvimos un conflicto.  Casi prefiero que sea mi enemiga a no saber si estamos en guerra. En este tiempo yo tuve dos operaciones dobles y Azul y Blanco trajo una vida al mundo.

La persona blanca vota a la derecha. Y es fan del Real de Madrid. Es paradójico que sea tan tranquila, comprensible y poco crispada. Tengo ganas de abrazarla.

La persona negra cree q voy a dejar a una familia en la indigencia por haber cogido dos monedas del platito en una terraza de un bar.  Cree que soy campeón del mundo y un desastre al mismo tiempo. Aún me pregunto por que sigo hablando con la persona negra.

La Otra persona amarilla me ayudó cuando más lo necesité.  No lo olvidaré jamás. Ahora no me hace mucho caso. Me entristecería que fuese por no haber estado a la altura.

Trasparente es la persona con la que más hablo. No se nos escapa ninguna noticia curiosa. Tuvo un pasado difícil. Alerta, es discreta y no me permitiría ningún desliz.  No se puede ser del Barça y el Madrid. 


A la persona roja no se le conocen apenas defectos. Sólo el orgullo. No se ablanda aunque le pida perdón en arameo. Si no quieres que esté en tu vida, no estaré en tu vida.

La persona verde viene de un Universo de plata o plomo. Miente más que respira. Pero no lo hace por maldad, como mucho por seducción.  Es divertidísima y te despide como si fueses de la aristocracia.  Le fallé una vez.  Una década después me recibe con los brazos abiertos. Me quito el sombrero. Y si me miente otra vez será literatura.

lunes, 13 de octubre de 2025

Por mucho jugar

 

   Me senté sobre el muelle de la bahía. Quise pensar. Creo que ya me estaba cayendo mal esa maravillosa última cena. La tortilla lleva huevos y los yogures fueron leche. Quería recordar historias bonitas pero estaba demasiado nervioso. Taquicárdico, seamos honestos. 


   La gente comenzó a apiñarse. Como hormigas sedientas de azúcar. Muchas cabezas para distinguir la de mamá, ya doblada por el paso de los días. 


  Apareció un hombre con una media gruesa que ocultaba algo sus rasgos faciales.

" Voy a dar lectura a la declaración del día. El Señor Fulánez Menganítez no ha cumplido con la normativa comunitaria.

1. Ha puesto nervioso a sus compañías por su necesidad constante de llevarlo todo al juego.

2. Ha cronometrado todas las distancias a pie de nuestra isla en segundos privando al mundo de nuestra genuina espontaneidad.

3. Ha dicho siempre la verdad.


El acusado será condenado a darse un bañito en estas aguas tofe que mojan nuestras Tierras Raras".


   Antes de que su morcilloso dedo índice acariciase mi columna pensé si esos gelatinosos cocodrilos habrían cepillado su surtido dental.

lunes, 3 de febrero de 2025

Papo

 Disque dan enerxía inmediata. Esa prensa teñen. Eu levaba un cada tarde ó traballo e a rapazada xa me coñecía por "Señor Platanoso". Ata me gustaba o alcume. Ás veces quedaba algún esnaquizado ó fondo da mochila e untaba a miña axenda escolar dun semisólido grumoso. Pero houbo un, cal atleta espermatozoide, que sobreviviu a ambas defuncións. Quedou olvidado nun peto. Morreu o inverno e esquecinme dese gabán abrigoso. Ó fondo do armario a repousar. Pasou o Pilar, retornou a friaxe e o meu interés na prenda. E, sen pretensión algunha, atopeino. Adquirira unha dureza xeitosa, minguara coa febre e coloreouse de negro. Se achegabas o peteiro o cheirume non era desagradable. Para nada. Ulía a sultana. 

   Por suposto convertiuse no meu amuleto e depositeino a carón do contakilómetros. "Aminora!!" dicía cando chuleaba rotondas a 50 por hora. Riase de min cando saía da casa co vidro sen desempañar; "un día non o contas". Tamén cando tiña unha experiencia de pel; "estás moi verde, precisas rodaxe". Unha voz da conciencia, vamos. Sabía do seu humor acedo, incluso que preferiría cravarme un aguillón de pus antes que recoñecerme unha virtude. Pero o certo é que me caía bárbaro e aportaba boa compaña.

   Un día cando morreu xaneiro, que tanto me maltrata, ía rindo irónicamente da miña playlist de músicas románticas. 

-Pois segue sufrindo aquí mando eu.

   Miraba para a miña parella medio de esguello para ver se a noite ía ser de velas, fresa e champaña. Tanto a fitei que a súa cara mudou a susto. "Coidadooo!!" Cravei os freos, o bólido do 2008 freou con solvencia e batín no cu dunha motocicleta.

"Pringao, hai que ata-la crisma"

-Un día destes guíndoche ó compost

"¿Qué dis? ¿Con quen falas? ¡A culpa foi túa! ¡Non sabía que tiñas ese pronto tan feo! Pídelle disculpas ó rapaz e lévame a casa".


 

lunes, 13 de enero de 2025

Rápido Lento


Ritmo! 

Podo facer máis unha cousa

Non hai recuncho para a reflexión

Cada check aporta a satisfacción do deber cumprido

e a ansiedade de correr para non perdelo tren; bule pois se chegas tarde caes do vagón das oportunidades

e agardas por non ir a ningures

Ás veces a existencia 

é tan terrible que invade toda a vida


Mind the gap!!

Se chegas cando as portas se frotan

a dopamina flúe polas veas

Quero máis. Unha foto, unha nova, unha cara coñecida, un titular xocoso, un "estou dacordo contigo". Un poema, un baile. Un plan de guerra


Súo, enfermo. O corpo grita "Basta!"

Stop. As agullas van cargadas de cemento, 

os pulmóns de cinza

O pixama vira en uniforme

As pingas petan no vidro e iso só te relaxa a ti

Non mollos, non paseos, non amigos, non bicos

Asegúrocho,

se me deses as túas unllas

cravaríaas tamén no peito

lunes, 14 de octubre de 2024

Teño que marchar


 Non podo. Dóeme achegarme ó mar no inverno. Se silba o vento síntome desprotexida. Un grao de area. Lembranzas entran por unha orella e fan remuíños nos miolos.


Palpito distinto. Tremo. Tento distinguir onde chega a liña do horizonte. Conto os días que faltan para o verán. Vólvome melancólica. Non. Mudo a triste. Sinto frío. Vai caer a noite. Volvo ó lar antes de estragar un nocello. As farolas danme simetría e paz.

martes, 28 de mayo de 2024

Hoxe estamos optimistas






medo á morte
medo a mala sorte
medo a que namores de min
medo a que pesen máis dous defectos ca un cento de virtudes

medo a comer o derradeiro pemento
medo a bloquearme de súbito
medo a comezar de cero
medo a que te olvides de min

medo a que sexamos nós antes ca min
medo a que perda a vida quen con agarimo ma dou

medo a que me escoites sen interese
medo a que a radio fique sen batería
medo a quedar calado
medo a escoitar o silencio

medo a contar certas cousas
medo a calar esas cousas

medo a que non me envolvan máis fuselaxes
medo a que o corpo se corrompa
medo a perdelo poder

medo a incertidume
medo a perdela siesta
medo a perder

medo a mecánicos erráticos
medo a taxistas marxistas

medo á euforia
medo ós tempos da Sanidade Pública
medo a que non pasen cousas
medo a non sentilo control

medo a ser invisible,
medo a expoñerme de máis

medo a non saír da lameira da inflexibilidade
medo a perdela miña indentidade

medo ás doenzas que truncan con todo
medo a non superar o bucle dos medos

lunes, 25 de marzo de 2024

Reflexiones

Rubi,

Respira, relájate, rueda redondo. Reza?

Recreo. Roe regalices rojos

Relucientes ríos reptan ranuras

Relámpagos rumorosos rumbean rasantes. Retrátalos. Rápido!

Regala risas. Rumiantes ruines reniégalos. Reset!

Respeta. Ríe. Recuérdalo!



martes, 12 de marzo de 2024

NÓS

 



   A adolescencia non é sinxela. Achégome ó espello e hai máis grans que lunares. Máis pus que cabelos na barba. Pero é víspera de martes de entroido e eu non quedo no lar. Visto as mellores galas. Negro combina perfecto con vermello. Así si.  A máscara, feita pola miña irmá con agarimo, rétame coa mirada.  Perdo.  Fusiónome con ela. Empodérome. 

   Saio da casa moito máis aló da medianoite. Entro no pub de referencia. Xa non fan aquela indicación "Consumición obrigatoria e pago en efectivo".   Pido unha horchata.
- Pero rapaz, ti cres que estás no Turia, ou?
-Pois un auga. Do tempo e sen gas. En botella de vidro.

   Atrévome a falar cunha moza. Só porque a súa amiga marchou ó aseo.  A cousa flúe. Ela vai caracterizada como Helena de Troia. Dende xa son heleno de berce. Non amosa a cara pero abofé que me gustará.
- E esa cruz? Simboliza algo?
-Sufrimento.

   Pechan as luces. Grándola, a derradeira canción, apágase de vagar. Bótannos á rúa.
-Queres vir a miña casa?
-Vale, pero paseniño.

   Pasamos a carón do vello pozo. Non se ve o fondo, guindo unha pedra e nun par de segundos soa ¡Plof !




Abro a porta. Péchoa con tres xiros de pulso.
-E logo non tes mascota?
-Disque teño varias alerxias e non me viría ben. Por iso vivo ó marxe delas.

   Esta rapaza gústame de verdade! Dame vergoña tirar a máscara. Pero quero bicala xa.
Fágoo e miro pra ela. Non se asusta. Agora vai ela. Non me decepciona. Agárrolle do pescozo e perdo os nervios.

                                                         .     .     .

   Tras varias horas quedamos durmidos.  Abrazados. É a primeira vez que non lle pido a unha moza que non ate a melena. É a primeira vez que vou ó baño sen medo a que me rouben a carteira. É a primeira vez que chega a hora de almorzar e non quero que me deixe relaxarme en soidade. Grazas. É o noso segredo.


*Imaxes de Rebeca Cambeiro

martes, 6 de febrero de 2024

Instrucciones para Amar

 

1. Tienes que ser sincero. Puro. Luego ya te romperán el corazón y se quedará tierno.

2. Puedes mirar con lujuria a mujer ajena. Pero no más de cinco segundos porque es pecado.Y sólo vale cuando viene de frente pues girarse es recrearse demasiado.

3. Has de aceptar las miserias y defectos de tu amada. Y luego no vale ir a rajar a terceras personas. Te lo comes tú solito ya que te vas de independiente.

4.Invitarás a cenar al menos una vez cada 60 días. Sino serás considerado "rata". Ese es el primer paso para que te acaben desidealizando y, posteriormente, odiando.

5. Procurarás imnovar en la intimidad. No vaya a ser que ella quiera complementar su dieta omnívora en estas u otras sábanas.

6. Irás a cenar a casa de tus suegros. Aunque los callos te den asco y tú nunca vayas a ser un producto de primera calidad en el hogar de tu familia política.

7. Estarás obligado a perpetuar la especie. Aunque dudes, aunque tengas miedo, aunque suponga cambiar viajes transoceánicos por un fin de semana al año en Boiro.
Pronto, ese nuevo ser te acabará reemplazando en mimos y atenciones.

8. Renunciarás a un 90 % de tu tiempo libre. Olvídate de la siesta y tendrás que pedir permiso hasta para hacer pipí. Quedar con los amigos una vez al mes será tu tabla de salvación.

9.Compartirás ideología y credo con la persona que está al otro lado de la almohada. Créeme, es lo mejor. Discutir es gastar energía.

10. Todos estos mandamientos se reducen en tres.
-Nunca serás idealizado porque eres el de siempre.
-No te verán original porque eres el de siempre.
-Y pasearás al peludo que no quisiste en frías noches de febrero aunque tengas alergia y vuelvan a emitir Pretty Woman en Telecinco.

martes, 12 de diciembre de 2023

Celestial

 




BA es reset

es un río de chocolate y olor a res

colonizar un país pobre sin herir tu alma


Lucha arcoíris, pasión esférica y política con moho


Subir la barrita de mi energía

primavera en noviembre, fernet con CocaCola

albicelestes banderas y genuflexión a sus mitos


Creer en mí, cruzar de flechas el mapa

regatear en la feria, tambores rosados


Aparcar el dolor, reír sin tí

amanecer sin persianas, fluir austral

jueves, 28 de septiembre de 2023

lunes, 20 de enero de 2020

Casa Amarilla




Casa Amarilla
donde tantas veces me dijiste adiós
ahora las persianas me enseñan los dientes
el buzón no puede tragar más
humedades, el acné de tus mejillas
estudiantes, el horror de tus tabiques
luz en el portal y estoy fuera
el pizzero llama y tengo hambre



Crujen los caracoles bajo mis botas
me olvidé la manzana y se pudrió la ilusión
hay días tranquilos que me vigilas tú
hay jornadas grises que no quemas
hay momentos fugaces que me recuerdo feliz

viernes, 8 de noviembre de 2019

Mi amigo por vía postal


-¡Cuéntamelo ya. Lo estás deseando!

- A ver… No sé por donde empezar. Bueno, ¿recuerdas aquel chico del qué te hablé alguna vez? El solitario. El que parece distinto a los demás.  Un día lo vi por la calle y, ya que iba con tiempo,lo seguí hasta su apartamento. Me protegí con el paraguas. Creo que no se percató.

-¡Qué atrevida!

-Pues eso no fue lo que dudé. Tras consultarlo con la almohada me lancé a escribirle algo.Nada muy fuerte ni muy directo. Pero quería que supiese de mi interés. Por si reaccionaba. Lo ideal por extensión sería una postal. Por eso de rellenarla más. Pero la asocio a “te mando un recuerdo desde Lanzarote o desde la Plaza Navona”. La carta es más privada, más romántica. Solo le puse mi nombre y mi barrio. “Galilea. As Fontiñas”. Me daba vergüenza poner el domicilio completo. Parece increíble.Pero supo como encontrarme. Bueno,en realidad, fue el cartero el que me localizó. El tipo de correos me hizo llegar su respuesta porque recordó mi nombre.

-¿Cómo? ¡Es una locura!

-Sí, sí. Escucha.  Se acordaba de cuando me dio clases particulares hace algunos años. Un milagro. Era muy paciente y culto. Ahora está más viejo. Se le nota la barriga y está medio calvo.

-¿Y qué te contestó el guapo?

-Estaba algo asustadillo. Alucinando. Algo precavido. Se llama Sergio. Le dije que a veces lo veía en la estación. De los pocos que no chatea mientras espera. Al parecer es porque va un par de veces por semana a Coruña a entrenar con un equipo de fútbol gaélico. Curioso porque está flaquito. Y le hablé de la tortilla con cebolla y de…

-¿Cómo?

-Lo poquito que pude investigar en sus redes. Las tiene muy privadas.  A él le gusta muy hecha y sin cebolla. Al revés que a mí. También tenía unas fotos en Berlín. Y le dije que yo reconozco su historia y demás pero que mi foto de allá es una grúa hurgando en el cemento. Fue correcto pero algo sosito.Al final me puso “¿Y tu quién eres?”. Yo creo que eso denota cierta curiosidad.

-¿Hubo más contacto desde entonces?

- Sí. Ya tenemos casi una rutina. Más o menos cada semana me llega algo al buzón.  Al parecer fuma. Eso no me mola. Hasta los folios huelen a humo.   Le comenté mis gustos literarios y musicales. Pero no contestó nada al respecto. Casi todo lo que me dice es sobre deporte. Y yo tampoco sé darle palique sobre eso.    Habla mucho de su familia, de su madre enferma. Dice que la cuida bastante porque está medio encamada.  Parece bastante enfaldado.

-Te veo decepcionada.

-No sé.  Es buen chaval y muy atractivo. Pero no me da chicha.  Somos muy distintos. Me gustaría verlo en persona pero o no se decide o pasa de todo. Suena muy raro que nunca me hable de sus amigos.  Me deja un poco descolocada. Sigo intentando toparme con él en la calle.

-¿Y qué vas a hacer ahora? ¿Y si dejas pasar unos días para ver si se impacienta?

lunes, 28 de octubre de 2019

Vasos vacíos



Intenté desgastar al máximo la bola de limón. Pero ya no orino con la fuerza de antes. Los últimos gatos negros abandonamos el tugurio. Casi por obligación. El sudor pretende borrar el estribillo de una canción apuntado con letra fea en la palma de mi mano izquierda. Fastidiado por los pisotones que sufrieron mis Converse blancas. Asqueado por las primeras gotas frías que mandaron esas nubes negras. En el metro se sienta una chica con el pantalón de tiro alto a mi lado. La miro por el reflejo del espejo.Su cabello rizado se posa en mi hombro. Duerme.

martes, 20 de noviembre de 2018

Pegadas tristeiras


Caera a noite. Manolo servía no tren do magosto. Unha ringleira ben feita á espera. Non me gustan as castañas. Fuxín da Améndoa, do xentío.  As rúas foron perdendo luz. E comercios. E ruído.O da chatarra guindou un ferro do lixo para o seu camión. O seu cadelo deixou un agasallo no medio da calzada.  Un bar de mala morte.  Un gato sen ollo e sen dono. Unha árbore sen follas. E un camiño entre pensamentos.  De cando en vez unha ollada ás costas para ver se alguén me segue.  Que é iso?Un neno bebe auga dos charcos.  

viernes, 6 de octubre de 2017

La Señorita Arnolfini

   La Señorita Arnolfini va a otra velocidad. Se levanta con parsimonia. Le gusta holgazanear en pijama y que entre un rayito de sol a través de la persiana. Fotosíntesis integral.  Y desayunar fruta en la cama. Vive sin reloj.  El mate es su sangre, su mercurio.

   Se sabe musa la petisa. Posa para cada fotografía. Siempre con un ademán divertido, sensual o provocador.  ¡Le sientan tan bien los vestidos!

   Florece en el campito. Conoce cada planta. Ama a cada mascota. Es fiera como un pastor alemán y tierna como un canónigo. Capaz te muestre su sensibilidad.



   Viaja por el viejo continente para conocerse mejor.  Las ciudades son decorados. No se encariña de los departamentos. Lo que prima es la sensación. El bienestar. La paz. Ha trabajado mucho para dominar las riendas de sus emociones.


   La Señorita Arnolfini ha armado su valija. Se ha marchado. No del todo.

lunes, 18 de septiembre de 2017

Tic Toc


*Relatos de verán

9:01 Odio cando se me engurran as sabas nas costas.

9:05 Hoxe almorzo sen azucre. Iogur natural.

9:08 Por un sobao non pasa nada!

9:15 A ver quen alardea hoxe no Facebook.

10:30 Colgo foto da miña viaxe do ano pasado. Sen datas.

10:57 Chamada! Será un traballiño? A miña compañía telefónica liga desde Sudamerica. Fala moi rápido e me trata de don. “Disculpe. Non podo atendela. Estou no tanatorio”.

12:25 Non me deixan coller un libro na Biblioteca Pública. Estou sancionado por devolver outro tres días tarde. Agocho nunha balda infantil a obra de combates navais da II Guerra. Será meu.

12:28 Mexo no urinario. Outro que anda por alí non lava as mans e deixa a porta aberta. Síntome desprotexido. Maldígoo sen soltar verba algunha.

12:30 Visiono onde está cada xornal.  Teño unha guerra psicolóxica cos vellos para ir apañando os que quedan libres. Comezo cada exemplar a  partir das páxinas centrais.

13:55 Quero participar no sorteo da radio pero aínda non teño whatsapp.

14:00 Almorzo. Revolto de espinacas e sopa de polo. Bótolle limón como os turcos. Tento contarlle dúas veces unha anecdota deportiva a papá.  Entre a xordeira crecente e que pensa no traballo non se percata da mensaxe. Desisto algo decepcionado.

14:42 Paso a basoira por tódolos recunchos. Pero sigo emporcando o chan coas zapatillas cochas. Caéme o vaso de sidra que atopei unha noite fóra do Blaster.

15:00 Pecho persianas e tírome a durmir a sesta. Con pixama de Bugs Bunny.

16:32 Saio do lar. Baixo o lixo e fágome unha ferida na coxa cos vidros rotos. Danos superficiais. Os dous primeiros coches ignóranme no paso de peóns. Aplaudo con ironía. O terceiro sorrí e faime un aceno coa man para que pase. Aplaudo con gratitude.

16:41 Rouboulle o balón a aun neno coa camisola de Messi. Trato de meterlle un túnel. Operación fallida.

16:44 Collo prestadas unhas moedas dun prato nunha terraza da rúa Bautizados. Os comensais papaban berberechos e polbo. Chégame para un mosto.

16:46 Orino nos servicios públicos da Alameda. O home do mostacho e ollos tortos mira moito.

16:48 O reloxio vai ás présas. Vou mal. Poño os auriculares. Sen música nin radio. Nada. Cada coñecido que aparece no horizonte recibe un cordial saúdo.

16:59 Entro a traballar. A miña nova sinatura é unha reinterpretación da de Durero.

17:04 Fachendeo da miña cicatriz co primeiro cativo que entra. Repito o proceso varias veces.

18:45 Os nenos teñen unha tarde boa.  Salvo a moda contaxiosa de facelo pino puente.

19:20 Tódolos pícaros cheiran a caca de Uxío.  Pregúntolle nun recuncho e dime que el non foi. O pantalón delátao por detrás. Chamo a súa familia que non pode vir cedo por motivos laborais.

21:04 Faena terminada. Ameaza choiva.

21:17 Vexo un guiri co mapa extendido. Abórdoo. Indícolle que vaia a cear a San Pedro.  Dime que gracias pero xa comeu hai dúas horas. Busca un local de copas.

21:29 Velaí ven a rapaza que me gusta. Voulle dicir algo inxenioso. A ver se repara en min. Veña, fóra vergoña. “Ola!”. Mírame como un tolo e apura o paso. Estou feito un trosma.

21:35 Faciana de fracaso. Os tres malotes que veñen ocupan toda a beirarrúa. Non apartan. Teño que baixar ó piche. Nin se decatan. Falta de educación. Abofé que sí.

21:40 Collo o bólido para ir xogar un partido. Gasolina xustiña. Poucos fan ben as rotondas.

22:16 Hoxe Dani non da un pase a dereitas. Non se pode recriminar ós que o dan todo.

23:07 Penso na ducha que fixen un bo partido. Marquei un gol de volea. Rebotou nun defensa pero é meu. A execución foi moi plástica. Palmamos 6 a 1. Algunha lixeira molestia no sóleo.

23:19 Unha cervexa rápida. Eu,en realidade,non consumo e furto escarvadentes.

23:35 Aparco. Quedo mirando un par de minutos se apaguei tódalas luces. Pechei as portas e subín o freo de man? Parece que sí.

23:38 Mamá estaba preocupada. Pai ronca no sofá.

23:42 Miro pola xanela. Teño dúbidas.Volvo a baixar. Sí, teñen que guindar unha pedrada para entrar no meu coche velliño.


24:30 Mañá teño un día ilusionante.Vaime costar durmir.

sábado, 15 de abril de 2017

Vahído

*Basado en una historia real

   Un reloj. Cada día acudía al mediodía a su cita. Saludaba a todos. Bueno, a todos menos a la sosa del sótano. Se había ganado su indiferencia. Cogía los ocho periódicos con ambas manos. Dispuesto a saborear el papel. Nunca morirá. El único que no buceaba entre apuntes, libros o aparatos eléctricos. Un tipo peculiar. La política y las hojas salmón se las saltaba.

   Hojeó una vez más la historia de esa muerte prematura. Morbo, curiosidad, lástima ¿Qué se yo?   Se tocó la sien con cara de molestia. Esta vez ni llegó a sudar…




-Chaval, ¿Estás bien? ¿Llamo a una ambulancia?

Otra vez. Otro medio minuto en el que el mundo corre sin percatarse. Tenía la tez blanca. Estaba noqueado. Disecado con la frente sobre el bíceps. Al menos, en esta ocasión, no cabeceara el suelo. Pidió que lo acostaran en el piso y le levantaran las piernas. Pero tranquilizó a la bibliotecaria. Y a los otros dos que acudieron a socorrerle.   “No es la primera vez, ni será la última”.  Explicó que había desayunado contundentemente.  Y  que la razón era una, su aprensión.  Aquel pánico a las agujas en su niñez,  esa lucha infructuosa contra las conversaciones de sangre, esta reflexión sobre los finales prematuros o dramáticos.


   El cariño de los rescatadores fue de agradecer. Él se sentía cómodo en su papel de víctima. Le trajeron una infusión con demasiado azúcar en la zona abisal.  Lo arroparon hasta que, por su propio pie,volvió a sentarse nuevamente. “Y tengo la tensión baja”. Tras el baño de solidaridad dejó ir a todos a cumplir sus quehaceres.  Ya repuesto, le hicieron llegar una pulga de jamón.  Y hubo de ser casi desagradable para poder rechazar la tarta de Mondoñedo de postre.  “Vale la pena estar indispuesto, oye”. Se despidió, si cabe con más ademanes que de costumbre,  y emprendió camino a casa. Contento. Se recuerdan más las zancadillas que las manos tendidas. Y resignado. El apetecible sol de abril no era el mejor amigo. La sombrilla y toalla no salieron del maletero.

martes, 25 de octubre de 2016

fugaces



  Aún no había amanecido. Compostela en negro y sombra. Sus amigos se esfumaron de repente. Dejándonos completamente solos. Juntos.

   Caminamos entre los charcos. El paraguas por cielo.Vimos siluetas que no nos intimidaron. Mis ojos eran del mismo color que los suyos.

   Su cuerpo estaba fibroso. Bonito y natural. De hacer piruetas cabeza abajo en el rocódromo. La conversación era fluida. Me cuesta disfrutar del silencio. Ahora la menta es nuestra fragancia.


   Subimos los dieciocho peldaños. Quintana de Vivos. Nos miramos. Unos ancianos músicos compusieron la música adecuada. Afinados.