Mostrando entradas con la etiqueta Palomitas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Palomitas. Mostrar todas las entradas

domingo, 30 de noviembre de 2025

Cando Álvaro escoitou a Berta


*Relatorio de Álvaro Gago e Berta Dávila na Facom 2025 (25-XI -2025)

O que nace do encontro: Proceso, creación e diálogo interdisciplinar entre cine e literatura

Artigo publicado en La Región (30-XI-2025)



    Sempre é un gusto escoitar ós intelectuais. Berta e Álvaro están a colaborar na vindeira película do director que levará por título Porto Alegre.  "Levo tempo lendo os seus libros e tiña a sensación de que ela me axudaría nun terreo no que eu teño limitacións".    Con respecto á nebulosa de ideas que van xurdindo, o olívico enche "moito a bolsa e logo vou reducindo, ás veces non son moi eficiente. Berta vai máis á esencia".

   Entre as pasións de Berta está a lectura e o cinema, "desde un punto naif". Formouse lendo unha interesante obra que explica as claves para escribir guións. Hai diferenzas entre ambos xéneros.  "Os pensamentos exprésanse de xeitos distintos. No cine o fundamental é o tempo, nas novelas é infinito; temos o narrador.  A novela traballa case sempre desde a voz narrativa".

   "O meu traballo e un documento co que Gago vai traballar despois. É unha escritura que non é finalista". A escritora xa camiñou por San Cibrao e debuxou un mapa de toda a vila.


   A nai de Álvaro finou hai trece anos pero "nos últimos tres noto que hai cousas que se me escapan. Había recordos que se diluíran e case olvidara". Comezou a conversar co seu pai, a tía e a súa irmá. Moitos directores que escarvan na súa historia familiar acostuman dicir que é unha medida catártica. Gago resúmeo dun xeito sublime."E unha dor bonita, non amarga". Aínda non pode desvelar quen será a actriz que dará vida a súa nai.  ¡Sorpresa!


   En cada obra Berta síntese unha escritora distinta. "Os meus problemas son de control do texto". Recoñece os inevitables atascos creativos. "Este verán tiña a presión de escribir. Parei dez días a ler libros e as cousas foron recolocándose".  Gago acostuma ter un mesmo modus operandi. "Collo un personaxe e comprimo o tempo e o espazo.  Escapo do espectacular e do impacto". Cre que o cine debería ler máis a xente como Claire Keegan.

   Gago non agocha a súas dificultades."Sufro moito todo o que fago, sobre todo a escrita. O que escribo, honestamente, non é moi bo. Nas versións iniciais do guión de Matria as frases eran máis curtas".  Cando pensa nos guións nunca é algo pechado.   Agradece o apoio da escritora. "Se podo non escribirei máis só. Berta ten talento e músculo".

   A Dávila aínda lle sorprende o medo a desvelar as historias que teñen os seus compañeiros. "Os escritores son a peor raza. Os novelistas protexen o seu libro como se fora un segredo de estado". Gago, pola contra, comparte que varios cineastas fan quedadas cada tres meses para compartir os seus procesos creativos.   

   Berta non podía marchar sen soltar a súa recomendación cinéfila. "Non entendo as inxustas críticas que recibiu Sueños en Oslo, é fermosa". 

lunes, 25 de marzo de 2024

Marabillosa María Vázquez

María Vázquez, gañadora do Mestre Mateo á mellor interpretación feminina por Matria, falou en NUMAX da súa traxectoria 


*Artigo publicado en La Región (29-III-2024)


  María é a protagonista pero quere que as outras 27 persoas da Sala Numax nos sintamos partícipes, cómodos e conectados.É cercana e con moita forza na mensaxe.Como a súa camiseta.


   Comeza a falar dos eneagramas, 9 tipos e 27 caracteres, que investigaron os da Terapia Gestalt. Clasifican os personaxes en tres tipos: mental, emocional ou instintivo.

   Os mentais están na cabeza, son reflexivos. "Son o que penso". Serían así Freud, Kubrick, Tim Burton. Tamén Woody Allen que sempre dubida e fala dos seus medos.

   Os emocionais son máis redondos. Son o que sinto. Cleopatra, Napoleón, Michael Jackson, Kurt Cobain, Frida Kahlo, Almodóvar, Truman Capote. Ou Meryl Streep na película Agosto.

   Os de “son o que fago” son os instintivos.  Soen ser grandes e con centro de gravidade baixo. Julio César, Maradona, Sean Pean e moitos mafiosos. Se incluimos ós animais estarían aquí o león, gorila e rinoceronte. 

   Hai tres modelos distintos de directores.  Os que construen contigo o personaxe. Álvaro Gago estivo aberto a que o papel de María fose por outros lugares. En segundo lugar pon o exemplo de O corpo aberto; “tiñamos máis tempo e foi unha cociña individual de cada perso-naxe”. E por último Los pequeños amores onde a directora tiña moi claro os seus referentes.

   "Os directores teñen que xerar un clima de traballo para que todos esteamos na mesma onda".   Nalgunhas rodaxes pasou medo e tivo que ir a chorar ó baño porque lle estaban berrando. "Non podía facer algo creativo con esa tensión". Agora busca contextos de respeto e seguridade."Os directores de Matria e Los pequeños Amores se contasen esas historias e logo non tivesen un comportamento acorde serían uns tiranos.  Se hai imposicións a xente non quere facer nin cinco minutos máis”.

   Isaki Lacuesta fai dinámicas grupais. Agóchase debaixo da mesa e vai dicindo cousas. Os de son sofren moito. Mixtura actores con outros que comezan.  A actriz confesa "odio o termo actores naturais para os que non son profesionais. nós tamén queremos selo".


   Cando prepara unha película ten que baleirarse para deixar entrar outra persoa.  "Son bastante ansiosa. Fago exercicios de concentración e ioga, medito, vou a terapia".  Se veñen etapas de menos traballo "é importante ter unha familia e unha vida persoal. E relacionarse con xente que non sexa do sector.  Ter rutinas para non entrar en barrena. Ter unha horta dame terra. Non chega o que é mellor senón o que máis resiste". 

   Non lle costa verse nunha pantalla. Pensa que por facer moitas veces unha mesma toma non ten por que gastarse. Pode mellorar. Cre que o teatro "aporta un chute como se te drogaras. Bardem nunca fixo teatro e non lle fai falta. No cine podes equivocarte". Pregúntalle que papel lle falta por interpretar. "Gustaríame facer de pija.  Igual a prexuzgaría pero tería que atopar humanidade nesas Cayetanas" engade con sorna.

   Con cada personaxe que prepara vai elaborando un caderno. Alí cabe todo; fotos, poemas, cartas mesmo da adolescencia...  Tamén confía nos amuletos.   En Matria, na que encarna a un personaxe que non lle chega a sorte, vai cun trevo que lle regalaron os fillos. E en Los pequeños amores leva un camisón da súa avoa.

   Para achegarse ó mundo máxico de O corpo aberto escoitou a banda sonora de Suspiria. Lémbrame á tensión do piano de Eyes Wide Shut. Hai unha escena onde lle crava con bravura un coitelo a un porco. Explica que os animais nas rodaxes, coñecidos como semovientes, son sempre ben tratados e contan cun veterinario. "Tivérono que drogar un pouco para que non nos mordera". Aínda que eles non escolleron traballar, só poden facelo durante catro horas.

   Para Matria ambientáronse vendo pelis de creadores como Kem Loach. E Perra de Rigoberta Bandini tiña o ton adecuado para unha escena de empoderamento feminino con Susana Sampedro nunha taberna. A súa nai foi por toda Galicia a ver as proxeccións. María sentiuse moi cómoda nas presentacións a carón de Álvaro Gago. "Se confías nunha peli tes que entrar no xogo. Podo levar os pendentes dunha amiga. A miña vida non vai cambiar se me dan un Goya ou non". "Cando volvía a casa de facer Matria os meus fillos dicían que sempre estaba anoxada. Ata seguía co mesmo acento".

   A enerxía de Los pequeños amores é cara o pequeno. Con Celia Rico traballaron moito cine xaponés. Plano estático, desde fóra,con moito simbolismo."Afectábame o clima de moitísimo calor que había en Barcelona. Quería suicidarme!" bromea a actriz. Había un can que tamén sufriu esas temperaturas.

   En Nosotros de Helena Taberna, que está baseado nunha novela de Isaac Rosa, fálase dunha ruptura amorosa.  Sabe que hai cancións que lle lembran a unha exparella."Metíame nun lío emocional. Chegaba a casa angustiada. Rematará o meu matrimonio? Creo no amor? Ademais a directora era moi intensa. A miña familia ten que vivir con este desequilibrio".

   O cine galego non é so costumista. “Hai moitas Galicias, moita diversidade. Aínda hai moita precariedade.Como é un mundo pequeno e endogámico tes medo a protestar".Quéixase dos políticos "O seu nivel é nefasto. Lles renta moito, apórtalles visibilidade e non poñen algo de cariño".

miércoles, 6 de diciembre de 2023

El cine de Brechner

 

*Ponencia de Álvaro Brechner en la 37ª edición de Cineuropa   (20-XI-23)

*Publicado en El Faro de Vigo (19-XII-23)


   Brechner lee mucho y ve cine variado. Sobre todo películas americanas de los cuarenta y setenta e italianas de los sesenta. "Esa es la patria de mi infancia". Tenían estructura de cuento, como el érase una vez, interés social, político y un sentido vitalista. Salpicado por el humor, como diciendo estamos hundidos pero nos reímos igual. Como le confesó a María Kodama, en todas sus películas procura colar algún momento borgiano.


   Para inspirarse se va una semana a Fuerteventura y lee un libro de Walter Murch sobre el montaje de obras como El Paciente Inglés. Este hombre renacentista también se dedicó al sonido en obras laureadas de Coppola como El Padrino II o Apocalipsis Now. Álvaro también escucha siempre, casi obsesivamente, una canción pero se niega a darnos el título pese a que insistimos. Y se marca una férrea disciplina. Procura evitar citas sociales para encontrar la inspiración.    Y, por último, reescribe los guiones tres o cuatro semanas antes de rodar, ya con las localizaciones cerradas.

   Hay que saber contar bien lo que le pasa al protagonista pero lo que no muestras te libera.  “El director es el resultado de lo que son sus películas y no al revés. La principal herramienta de un cineasta es la imagen, la esencia, y a eso hay que agregarle millones de cosas técnicas, sensoriales y dramático narrativas”. El cine es un arte más dramático que narrativo. Tiene el factor tiempo, como en el fútbol, lo que le otorga más suspense.

Cuenta una anécdota sobre Django, de Tarantino. Se quedó fascinado con la mirada de un esclavo en el momento en que dejaba de serlo. Hablaba más que con palabras.

   Estuvo dos años sin saber que hacer con La noche de los doce años. Las pelis de cárceles suelen ser de dos tipos. O de como se organizan para escapar o de como forman una sociedad paralela. Investigó mucho. La historia era potente.  Le influyó mucho la lectura de El vagabundo de las estrellas de Jack London. Narra 12 años de aislamiento carcelario de tres rehenes de la dictadura uruguaya. No veían el sol, no les hablaban, estaban totalmente incomunicados. Era todo cíclico. Su cerebro no recibía los estímulos de los sentidos. Cuesta distinguir el sueño de la realidad. Y los recuerdos de las fantasías.

   En Mal día para pescar coge a Onetti, que suele ser un autor inadaptable. "Todo el mundo lo conoce pero nadie se atreve a leerlo. Requiere entrar. Es como cuando se rompe la cañería de tu casa y sabes que va a oler mal".  Este escritor tiene poco conflicto y es poco dramatizable. Se recrea el pueblo de Santa María, algo así como el Macondo de García Márquez. Nadie sabe muy bien como es pues en cada libro de Onetti parece distinto. Entre ríos. Con reminiscencias a veces de Montevideo, otras de pueblos más pequeños.

   Le costó mucho financiarla porque era su primera película pero había algo a su favor, tenía mucho tiempo. Viéndola ahora le parece un filme muy pesado, estaba muy condicionado por todas las películas que veía del cine americano de los setenta."¡Nos pasamos! Tenía un planteamiento muy profundo y nos entreteníamos demasiado en los detalles".

   La trama es sencilla. Un fornido se gana la vida viajando por los pueblos para luchar contra los paisanos. Han de aguantarle tres minutos.Uno, que tiene a su mujer embarazada, se atreve a retarle.Y el mánager duda de su pupilo porque ya tiene unos cincuenta años y son"120 kilos y ni un gramo de cerebro". Para buscar a Orsini, el  representante del forzudo, pensó en Gary Piquer, que fuera protagonista de su primer corto. Necesitaba un vendesueños, un estafador que se cree un príncipe. Y así se lo dijo tomando un whiskie en una parrillada uruguaya.

   Y ¿cómo se comunicaban los protagonistas?  Eso acarreaba la dificultad de rodar en dos lenguas.  En la ficción el luchador era alemán y al final encontraron para representar al forzudo a un actor finlandés.

   Brechner conoció a Dorothea Muhr, la viuda de Onetti quien lo acompañó en sus últimas dos décadas en Madrid.  El director fue franco y le avisó, así lo firmó en los derechos, de que no quería que ella supervisase la obra antes de estrenarla. Y es que, “toda adaptación, incluso un guión original, adapta algo”.  A ella el título le parecía una porquería, su hombre lo había llamado "Jacob y el otro".     Gary para impresionar a Dolly, así le apodaban, le dijo que había estado en el reparto de Arsénico por compasión.

 

   Dirigió la ópera Don Giovanni en Uruguay.   Sólo contaban con diez días de ensayo con los intérpretes internacionales. Recibió inspiración del universo ciberpunkie. "Hay códigos que no puedes hacer. Yo pensaba en hacerla cinematográfica y ya me dijeron"ni comentes eso".  Los cantantes tienen que estar cerca de la filarmónica y tener contacto visual con el maestro.


viernes, 10 de febrero de 2023

Miedo al abandono

 *Crónica de la galardonada película Almas en pena de Inisherin

*Artículo publicado en La Región (9-II-2023)

   Paisajes verdes y acantilados. Y personajes aislados en la niebla celta. Y una especie de meiga que flota en el ambiente. Me temo que pocos tréboles de cuatro vamos a encontrar.


   "Ya no me caes bien".   Al meollo, sin preámbulos. El conflicto se arroja desde el primer momento en una película que no abusa de cadencia, ni de acción.  Las relaciones hay que regarlas para que no se marchiten. Parece que nada ha cambiado pero la decisión es firme.

 


   Colm está harto de conversaciones insustanciales. Como los padres primerizos que parecen perder experiencia vital autónoma y solo hablan de sus retoños. Un tipo ya entrado en años que prefiere relajarse componiendo canciones tristes con su violín.  Sólo la música le rescata de una honda melancolía. La presencia de su antiguo amigo le irrita. Llega el ultimátum. Si Pádraic se acerca empezará a amputarse sus dedos. Y no es un farol. Solo hay una nimia esperanza.Tiene mala conciencia si se porta mal. Y en situaciones límite aún aflora la camaradería.


  La hermana de Pádraic es su contrapunto. Él es un ser sin grandes ambiciones ni inquietudes. Ella es culta y preocupada por su formación intelectual. Cuando le ofrecen empleo como bibliotecaria en una isla, en una carta fisgoneada por la cotilla del colmado, deja al pastor muy solo. Los animales dormirán bajo techo para proporcionarle calor y compañía.



   Dominic es el tonto del pueblo. Entrañable y bondadoso. Lo tienen vetado por un tiempo en el pub. Su padre opresor le agredió con una tetera. El progenitor es de esos seres a los que el uniforme desestabiliza. “¿Te podrías enamorar de un hombre como yo?”. Pero su declaración cae en saco roto. Esperemos que esa herida no tenga nada que ver con su muerte en el lago.

jueves, 24 de noviembre de 2022

Benvido á aldea


*Impresións da galardonada película As Bestas de Rodrigo Sorogoyen



   Coa violencia latente de Dhogs e os seres primitivos de A Esmorga. As contas pendentes de Fago e Puerto Hurraco. As falcatruadas automovilísticas nos carreiros son un relato salvaxe. Sorogoyen propón un duelo a garrotazos,unha pintura moura de Goya. As desacougantes pingas de tensión sempre van a máis. Aloitadores dispostos a zanxar as diferenzas na lama do curro. I can´t breath.

   O diñeiro das eólicas é un flotador para fuxir da escrava vida no campo. Pero se algún vota en contra convírtese en inimigo. Acó todo se sabe. A falta de biblioteca a taberna, O Bar de Eusebio, é o punto neurálxico da sociabilidade, imprescindible para que o pobo non se desangre aínda máis. Un espazo para discutir os problemas con moita testosterona,degustar tapas felinas e o xogar ó dominó.


   Dous irmáns temerarios. Xa collecemos a capacidade de Víctor Zahera para armar personaxes rancorosos a piques de estourar. Case da máis medo cando fala baixiño. Xa se rifan en Madrid a mirada salvaxe de Diego Anido. Flota no ar unha xustificación,non teñen alma porque non puideron estudar, viaxar… Teñen unha nai curtida que os protexe pero están ávidos dunha muller que os domestique.

   

   ¿Caese nun estereotipo moi pexorativo sobre os galegos? Cun rural onde a vinganza medra máis cos tomates, un tratante estafador, un corpo da Garda Civil máis que incompetente…


   A parella francesa chega cunha visión bucólica ó agro. Queren prosperar co traballo. Cultivan, venden na feira e axudan no que poden. Establecen poucos lazos de amizade. Axiña os adversarios queren minar a identidade do home. Non se dirixen a el polo seu nome, Antoine, senón como “francés” para discriminalo. Bótanlle ás costas tódalas miserias históricas do pobo napoleónico, guillotina inclusive. A solución doada sería liscar pero elixe agochar unha cámara,sen moito disimulo, para ter probas.


Antoine e Titán

   No desenlace a trama xira como unha buxaina. Un matriarcado. Cunha maxistral escena entre nai e filla. A moza quérea repatriar a toda costa. Grítanse, bótanse a merda enriba pero cun mensaxe subliminar de amor, familia e protección.


lunes, 6 de junio de 2022

Fuego

 

Crónica de la película Sin ti no puedo

Coproducción hispano-mexicana dirigida por Chus Gutiérrez 

Estrenada en cines el viernes 3-VI- 2022



   Después de tres publicidades jurásicas, incluido el sorteo de viaje a Malta, empieza la película. Un ser parásito en un palacete y un elemento de la naturaleza como magma que lo impregna todo.

   Un ropero con una colección infinita de camisas, con gamas de colores repetidos.  Relojes de alta gama.  Una piscina refrescante en pleno verano.  ¿Qué podía fallar? Una pareja gay consolidada que busca un retoño. ¿Adopción o maternidad subrogada? La inversión alcanza un mínimo de seis cifras.


Un amor idílico

  
Álex es un Adonis con camiseta de tirantes. Un monitor de gimnasio que tomó anabolizantes. Sociable y seguro de sí mismo. No le hace ascos a un cuerpo de mujer. Su hucha está lejos de San Martín.



  David es un hombre de negocios.Su americana tapa un tatuaje gigante e informal.Cuando tiene pro- blemas acude a confesarse con su Ángel. Una extraña sintonía con un tipo que podría ser su padre.


Blanca y Ángel

   La hermana introduce el conflicto. Blanca tuvo problemas con las drogas en la adolescencia y ahora, tras salir de un centro de desintoxicación, parece estar limpia. Una supuesta lesión en el tobillo le sirve como excusa para ganarse a Alejandro y colarse en el chalet.  David, agobiado, no la quiere allí.




  
El trauma está en la adolescencia.   Un padre homófobo y violento. Su depresiva mujer sobrevivió a un intento de suicidio.  Una casa en llamas acaba con la vida de ambos progenitores.  Alguien tuvo que sedar a los hijos para que el recuerdo se nublase de sus memorias. También andaba en la escena Rafa, aquel novio macarra de Blanca. ¿Quién fue el pirómano?

martes, 10 de mayo de 2022

El hueso de Alcarrás

 Ana Pfaff, montadora de la película de Carla Simón, 

nos muestra como se fue gestando Alcarrás


Ciclo A cor das palabras en el Cine Numax (8-V-22)

   Sacar adelante una película es un camino largo y pedregoso.Tres años de escritura de guión,un año de casting, en el que participaron 9000 personas, más otro año de espera por la pandemia y ocho semanas de rodaje.La montadora Ana Pfaff, a la que a veces se le escapa algún término en catalán, nos explica algunos secretos. Brillante.“Yo estoy más tranquila con el té y mi proyector, no voy al rodaje”.

Ana Pfaff

  Carla tiene fijación por los niños, que juegan, ríen… Busca naturalidad y espontaneidad. Permite que “entre el error y la suciedad en las tomas”. Parece un documental pero todo está muy medido.

  El conflicto de las tierras se explica en el inicio. Es una crónica de una muerte anunciada.La grúa que levanta el coche simboliza el monstruo que viene.La trama es ver como asimila ese drama la familia, como un coro, y cada uno de ellos. El objetivo era primero asentar el problema global y luego pasar a las circunstancias personales. El subtexto,la corriente subterránea,consistía en no perder la emoción.

   El coguionista es Arnau Vilaró que es de Bellvís, muy cerca de Alcarrás, y con familia de agricultores. Él y Carla estudiaron muchísimas películas corales y acabaron desgranando El árbol de los zuecos que funciona por bloques familiares. Simón en su ópera prima carga todo el punto de vista a través de Frida, ahora hay muchas secuencias corales y había que elegir con quien iba la cámara.

Arnau Vilaró


 
El padrí representa la responsabilidad,dignidad y honestidad. Intentaron buscar su misterio y ablan-darlo. Se siente responsable porque él no firmó el contrato. Aunque a veces parece que desaparezca todo pivota sobre Quimet,el único junto a Dolors sin trama individual.Es un romántico que no acepta la situación y muchas veces cae en la furia. El tono de Dolors es muy histriónico. Pensaron primero en reducirlo pero luego optaron por volverlo a subir para que fuese incisiva. “Funciona mejor cuando habla que cuando mira”.  Roger es “pura presencia, una mina, siempre fluye en sus secuencias”.Todo su material era increíble. Mariona es la disconformidad pasiva. Con mucha fuerza en la mirada. Tuvieron que reducir sus diálogos. Con unos lazos afectivos enormes con el padrí.  Iris es monísima. Lista e intuitiva. El problema es que “había que tener cuidado cuando sabe que lo está haciendo bien. No queríamos que tuviera tanta conciencia de lo que hacía para que no perdiese naturalidad”.

Mariona y el padrí

   Tras el rodaje se fueron tres meses a montar a Roma. “Después de ver el material empiezas a tener ciertos prejuicios, así que anoto en una libreta la primera impresión que me provoca”. En un primer visionado tenían un metraje de tres horas y cincuenta minutos. La conclusión en ese momento era que se sentían a gusto con la familia Solé pero que tenían demasiado azúcar. Necesitaban depurar momentos de Iris “para que no quedase muy cursi”. Y se debía trabajar la incomunicación.

Iris

miércoles, 27 de abril de 2022

Estamos de paso

Impresiones de la película Veneciafrenia 

Dirigida por Álex de la Iglesia

Con un reparto con Silvia Alonso, Ingrid Garcia- Jonsson, Alberto Bang...

   A ver quien es el valiente que toma ahora un vuelo hacia la Serenísima.  Esas urbes hermosas que engordan al calor de los cruceros.  Que todo el mundo quiere ver aunque sea una vez.   Aveiro, Brujas o incluso Londres quieren peinarse como ella para verse igual de bonitas ante el espejo.

   Pero tras el maquillaje hay una marea de soldados armados con chanclas y cámara que inunda toda la arteria que va desde la estación de Santa Lucía a San Marco pasando por Rialto. Para un vecino es un incordio bajar a comprar el pan.  Sentirse un foráneo. Como palideció el Barça el día del Eintracht.

   Álex de la Iglesia quiere concienciar. También divertir y asustar. Donna Leon no se cansa de condenar esa invasión. Morir de éxito.  El comisario Brunelli es un abrazo al de la nortemaricana.

  Sus cinco quijotes buscan juerga en el Véneto. Andan algo dispersos. La juventud suele buscar disco en Ibiza o Mikonos.La ciudad de los canales,más apta para pedida de mano, tiene noches más románticas y serenas.  El vizcaíno suelta luego a un novio pijo y celoso con el que no se puede empatizar.

   En lugar de una guerra civil entre Montescos y Capuletos ahora hay una xenofobia capitaneada por un Rigoletto con sed de sangre. El móvil, último grito de los venecianos para no hundirse como la Atlántida.   Cada turista en el punto de mira. Quizá con un brebaje puedan estar a su merced. Tal vez el maldito islote de Poveglia, destino pasado de los infectados por la peste, aumente su necrópolis.

   Las grotescas máscaras favorecen al asesino. Como el Tuno Negro que castigaba la ignorancia en la Universidad de Salamanca. Con una sociedad secreta que protege al justiciero, menos lasciva que la de Kubrick. El control de la tramoya dirimirá la última batalla contra la cultura del selfi de los morritos.

domingo, 3 de abril de 2022

Ruby jugaba a ser mayor

Mi visión de la película CODA

 Ganadora de la 94ª edición de los Premios Óscar

y mejor actor secundario para Troy Kotsur


   Todos seguían ojipláticos en el Dolby Theatre.  Will Smith le había dejado marcada la cara a Cris Rock.  Tras ese raquetazo quedó en la neblina la victoria de CODA.

   Todos cotillean a los Rossi por su condición de sordos.  No se ocultan, orgullosos de su carácter y de salir adelante. La hija es la única que percibe el sonido.

   Papá, bromista y políticamente incorrecto, quiere mantener la cohesión de la familia.  La relación con mamá, con altas dosis de egoísmo, es más tirante. 


   Su temperamental hermano desgasta su dedo índice en Tinder. Un caramelito apetecible para la amiga camarera de Ruby.  Hormonas saltarinas.


       Ruby desea a Miles pero hasta ahora solo ha abrazado a su peluche de pulpo. Él mete la pata por reírse de la gestualidad sexualizada de su padre. Y ,a la velocidad de un alud, acaba siendo la comidilla en los pasillos del instituto de Gloucester. Pese a todo se le ve buen chico. Se besan en el recóndito lago de aguas prohibidas.


   La familia Rossi se gana la vida con la pesca. Están algo aislados por sus dificultades en la comunicación. Dependen de Ruby para que les eche una mano con las redes y como intérprete. Sin un oyente nadie puede escuchar los avisos de emergencias por radio. El gremio de los lobos de mar es dibujado como trabajador pero rudo. 


   El canto es su pasión. Pero su estirpe no puede saber si lo hace bien. El profe de música ocupa un rol excéntrico ya conocido. Mezcla métodos autoritarios con técnicas motivadoras para perder el rubor y la vergüenza.  Desde el piano sabe escoger quien debe cruzar la pasarela.  Apuesta por ella. Pero es hora de sacrificios.


 Ruby ha cogido la ola buena. Pero debe elegir entre la familia o su sueño.“Ten cuidado en los momentos de grandes victorias porque es cuando el diablo vendrá a por ti”.