lunes, 8 de febrero de 2016

Carol y Therese

Crítica de la película Carol
Nominada a 6 Premios Óscar
Interpretada por Cate Blanchett y Rooney Mara


   Adaptación al cine de una novela de Patricia Highsmith. No policiaca esta vez. Ambientada en los cincuenta.Eisenhower promete poner fin a la Guerra de Corea.Los caballeros lucen brillantina y las damas sujetadores cono.  Se cuenta un amor furtivo entre dos mujeres. Podría ser hoy.

   Therese es bonita, tímida y educada. Confinada en su empleo de dependiente. La Navidad la inventó El Corte Inglés.  Con ciertas estrecheces económicas. Comparte taxi para ahorrar. De niña le entusiasmaban los trenes eléctricos. Ahora le chifla la música y tiene talento para la fotografía. Su novio planea un crucero a Francia para el siguiente verano. Le ha pedido matrimonio pero no la escucha con mimo.  Le preocupa más su bicicleta. El corazón de ella no palpita por él.  Se describen en Richard algunos trazos homófobos. Cree que alguien se puede enamorar de uno de su mismo sexo si “tiene alguna razón en el pasado”.   

   Carol es ricachona y madura. Con la piel cuarteada. Vive un momento delicado. Se está divorciando de Harge. Tiene chófer, criada y todas las comodidades. Pasión no. Fuma para matar el nervio.  Está harta de comer gelatina de tomate en casa de sus suegros. Tuvo un romance hace años con Abby; la madrina de la niña es ahora su confidente. Tiene “la mirada puesta en una pelirroja como Rita Hayworth”. Carol se tiene que separar de su hija por Pascua. No la acompaña “para que el elfo de Santa Claus no entregue sus regalos a otra niña”. Dolor en las entrañas.

   Carol necesita huir del desencanto. Y se lanza a la conquista del Oeste. Manta y asfalto. De copiloto casi una colegiada. Una Lolita. Descansando en moteles de carretera. Primero duermen en cuartos separados.  El día que comparten la suite presidencial celebran su primera cita íntima.Beben y se untan perfume en las muñecas. En año nuevo se consuma su amor en Waterloo. Con la luz encendida. Sin sabores amargos. Pero un detective las descubre y sesga su aventura a más de mil millas de casa.  “Nos habrían encontrado de un modo u otro. No puede haber ningún contacto entre nosotras. Lo daría todo por verte feliz. Hago lo único que puedo. Te libero”.  El abogado de su ex marido solicita la custodia de Rindy sólo para el progenitor. Le reprueban su conducta por una “cláusula moral”. Ella, desesperada, se conforma con poder visitar a su pequeña en cualquier momento.  La fuerzan a acudir a un psicoterapeuta.  Tendrá que ponerse a trabajar. Volver a empezar.


 

domingo, 7 de febrero de 2016

Ágape en Compostela




Análisis de la película Dieciocho comidas de Jorge Coira
Estrenada a finales del 2010
*Publicado en la sección local de La Voz de Galicia




No hay persecuciones de coches ni explosiones. No es necesario. Son historias que se van entrelazando, como en Crash, aunque bebe más de la acidez y miserias familiares de una cinta para muchos desconocida, Hapiness. Lenguaje coloquial con sutiles gotas de humor negro. Un cóctel de situaciones cotidianas que le ocurren a personajes de a pie. Lejos del genial cine de Woody Allen donde sólo los pudientes pueden sentirse identificados. Y Santiago como decorado; un anochecer en Quintana de Mortos, la frescura de la Plaza de Abastos, aunque la Xunta se empeñe en fomentar la comida enlatada.

 ¿Quién no se ha visto sorprendido por un camarero en una conversación transcendental? Un secreto tapiado durante años puede salir a la luz, la anagnórisis de la tragedia, cuando hay un invitado en casa y empiezan a oler los trapos sucios. Mujeres se sienten solas en su matrimonio y ellos necesitan escapar. El inmigrante debe escarcear con el delito hasta que aprenda el idioma. La infructuosa lucha del humano ante el paso del tiempo; la tristeza de la vida que se consume y no se habla porque ya no hay nada que decir.

 

 Jorge Coira tuvo que seleccionar entre noventa horas de grabaciones. Los intérpretes agradecen poder improvisar un guión flexible. Antológica es la conversación de Tosar con Esperanza Pedreño. Ríen, dudan, fuman y reflexionan sobre su pasado. Me los imagino así. ¿Y quién diría que Al salir de Clase sería una cantera inagotable de talentos?

   Competirá con un film que aborda la Ruta Jacobea y con la surtida oferta del Festival Cineuropa, que sale a mitad de precio. La recogida sala cinco de los renacidos Multicines Compostela se va vaciando. Pilar Rubio sale desapercibida. ¡Es ella!; la madrileña ultima el rodaje en Galicia de la serie Piratas que emitirá Telecinco. Adivinen quien la dirige.
 


jueves, 4 de febrero de 2016

Pon un frutero en tu vida



Conferencia del ciclo "Escépticos en el Pub"
Ponente: Aitor Sánchez García    @midietacojea
Cafetería Airas Nunes (29-1-2016)


   Aitor Sánchez García, un albaceteño en Granada, tomó el micro del Airas Nunes. Primera paradoja. “Un nutricionista en un bar lleno de tartas”. Luego un aviso a navegantes. “Colaboro con ciertas ONG pero no os fieis de mí pues tengo conflictos de interés”

   Es necesario hacer otro programa de tv para solventar los mitos que crea Chicote. Dijo que la corteza engorda más pero lo único que sabe es que tiene más azúcar. Y ya sabemos que el azúcar va muchas veces oculto en alimentos, como las salsas.   El chocolate es mejor cuanto más se acerque al cacao puro, al menos un ochenta y cinco por cien, y menos leche contenga.

   “Desde que nacemos nos están tangando; nos dan leche de crecimiento, bollicaos que tienen hierro, luego los hombres a hacer músculo… Nos mandan comprar basura que no vale para nada. Nos estamos matando”. Por ejemplo Special K dice que ayuda a adelgazar si lo combinas con dieta equilibrada y deporte; “llevando el jersey rojo de mi abuela también”. Los Snacks de Matutano tienen un gráfico con la pirámide alimentaria para justificarse. Y nos han vendido la moto que en la base está el pan de molde, los cereales procesados…   Cuando está demostrado que los cereales deben ser integrales y que no es necesario comer pan a diario.   Pero como todos vamos a pecar es mejor hacerlo un poquito cada día.  Un abuso grandilocuente como una soberana borrachera te provoca un golpe potente por tanto despunte.  Lo aconsejable sería beber un vaso de vino y cerveza a la semana. No diariamente. “¿A qué nunca os levantasteis hidratados un domingo por la mañana?”

   Hablar de calorías no sirve de nada. “Parece que cuando son 99 quedamos contentos.” Y con respecto al colesterol, decir que por sí solo no es un buen indicador de riesgo cardiovascular.

   “Lo de que hay que comer de todo es un mito”. No se debe, claro. Hay alimentos que pre-disponen a tener enfermedades y otros que las previenen.  Los que comen más carne tienen más papeletas para tener cáncer colorrectal. Ingerir azúcar va asociado a las enfermedades coronarias.  “Aún no hubo ingresos por abusar de brócoli o judías verdes”.



   Sherry Pagoto es consciente de que da igual la dieta que sigas, lo importante es que sea saludable y que seas constante. Las dietas fracasan porque la gente deja de hacerlas. Debemos seguir una dieta con abundantes productos vegetales. Frutas, verduras y hortalizas. “Que haya un frutero en casa”. Las proteínas, como carne, huevo o pescado, y las grasas, como el aceite, han de ser de calidad.  La misma dieta es válida para los celíacos. No es necesario recurrir sólo a los caros productos sin gluten sino también hay que reducir las harinas y ultraprocesados.

   Los huevos se pueden tomar todos los días pues no suben el colesterol. La pechuga y el lomo son carnes más sanas que otras procesadas como las hamburguesas o salchichas. El jamón serrano es una carne roja procesada con exceso de sal y de hierro. Pero es algo más sano que la mortadela o el salchichón.   El pescado es más saludable que la carne por la cantidad de grasa; puede contener metales pesados porque al comerse unos a otros adquieren ese mercurio. Los niños y las embarazadas deben limitar el consumo de atún rojo, emperador y tiburón.   

   Los inuits, conocidos por todos como esquimales,  sólo se alimentan de un uno por ciento de carbohidratos; están fuertes “y no comen surimi ni salchichas”. Aquí en los años ochenta y noventa se pusieron de moda las dietas que eliminaban las grasas pero incrementaban los azúcares.  Pero la gente que la seguía tendía a hacer menos esfuerzos y al final no reducían mucho el peso ni el colesterol.

   No es cierto que el desayuno sea la comida más importante del día. No necesariamente. Mejor no desayunar que tomar sólo bollería. Nuestros depósitos están llenos tras cenar y dormir. “Es algo social. Al principio me mareaba pero solo era por sugestión”. Eso sí, los largos ayunos nunca son recomendados.  El zumo de naranja sin fibra es sólo agua con azúcar y vitaminas. Lo sano no es el jugo sino el licuado. La fibra sirve para evitar que las sustancias nocivas entren en contacto directo con el intestino. Los lácteos no son imprescindibles salvo la leche materna los primeros seis meses. Su abuso, como del queso, está asociado a contraer más enfermedades. Son mejores los fermentados como los yogures naturales. Una buena opción son las nueces. Los frutos secos tienen muchas calorías pero contienen fibra y son muy saciantes.

martes, 2 de febrero de 2016

O parque de Belvís

Gracias ao percorrido organizado polo
Centro de Interpretación Ambiental de Compostela (30-1-2016)
  
   Fóra da zona vella hai dous barrios que conservan a súa personalidade rústica de sempre, San Pedro e Sar. Os que delimitan Belvís.O camiño que viña a carón dese río fora calzada romana e estivo moitos séculos en voga porque por alí viña o aceite de Castela e outras mercadurías.

   Por detrás do CIAC inda poden observarse os edificios da antiga curtidoría de San Nicolás; montouna o salmantino Huidobro e logo a adquiriu Harguindey. Traían peles desde a Praza do Matadoiro pero incluso tamén de Buenos Aires. Tamén precisaban cortiza de carballo pois os seus pos conteñen taninos, que consiguen que as peles gañen en cor e non se descompoñan. No XVIII, século no que Compostela non estaba no seu esplendor,cobraron pulo estos negocios na cidade. Houbo ata trinta distintas, a maioría en mans dos vascofranceses. Sempre cerca de cursos de auga.  A curtidoría da que falamos no XIX convírtese en fábrica de gaseosas.

   A finais do XIV construiuse o convento dominico de Santa María de Belvís. No XVIII experimentou unha remodelación a cargo de Casas y Novoa. Os monxes cederon terreos ós veciños para que os traballasen. Na actualidade aínda funciona o torno para vender pastas.

   O Seminario Menor da Asunción leva nese emplazamento desde os anos cincuenta, época do Cardenal Quiroga Palacios. Primeiro estivo no edificio de San Clemente, actual Instituto Rosalía de Castro, logo no mosteiro benedictino de San Martín Pinario e mesmo en San Roque.

   O labirinto é de camelias, que florecen agora no inverno. Esta planta procede do Xapón e chegou por Inglaterra e Portugal. As primeiras de Galicia quizáis son as de Castrelos. Danse ben aquí porque prosperan en solos ácidos e con humus e con climas ateigados de brumas e néboas. As louvaron Pondal, Cunqueiro e Rosalía. Por baixo transcurre  o regato do Cancelón que viña canalizado polo val, un auténtico foxo no centro de Santiago.

   As hortas de Belvís son o exemplo dos novos usos do parque. O concello as arrenda ós veciños, con prioridade para xubilados e xente dos arredores. Unha idea fantástica para crear comunidade e para transmitir o saber do campo por vía oral.  Deben cultivar en ecolóxico e sen pesticidas. Faise compostaxe con fertilizantes orgánicos. Desde xeito se activa o consumo local e ó aforrar en transporte diminuen as emisións de dióxido de carbono. Contan con agua da billa clorada e cun caseto para gardar os apeiros que xa sufriu algún acto de sabotaxe.

   Ademais da praza de abastos, había antano múltiples mercados. Casi un en cada porta como o de Mazarelos.  Os martes á tarde, máis cedo en inverno, móntase o de Lusco e Fusco que se sustenta na equidade para non ser unha economía feble. Tamén conta con artesáns.

   No parque, cuia superficie total acada os 74.000 metros cadrados, tamén  hai espazo para as manifestacións artísticas. Son obras seleccionadas dos alumnos do Mestre Mateo. A man que abraza, o home que fuxe ou o que se esforza.   No portalón de madeira que delimita a parte este do parque hai glicinias en lugar de vide. Unha toupa morta espera sepultura baixo terra.

lunes, 1 de febrero de 2016

Abalo habla en el campo

16avos de final de la Copa del Rey 2011
Celta 0-0 Espanyol (13-12 2011)

 

 
Dieciseisavos de final del torneo copero. El Celta se mide a un Espanyol pletórico tras su aplastante triunfo ante los colchoneros hace apenas cuarenta y ocho horas. Desangelado ambiente en el graderío de Balaídos. El clima no ayuda, el horario tampoco.

Pochettino volvió a tirar de la mina inagotable de Sant Adriá. Herrera dio minutos a los teóricos reservas. Los veinte primeros segundos avisaban de que el equipo de plata apostaba por un juego de toque con laterales ofensivos bien abiertos. Dani Abalo, estrella del choque, fue un incordio constante por la derecha; el de Vilagarcía puso centros envenenados, además de un buen chut con su pierna menos buena. Su lesión, en las postrimerías de la primera parte, aletargó la verticalidad del choque. Por los pericos destacó un entonado Dátolo, que caía a bandas, y Álvaro que se fabricaba de la nada sus acciones.

 Weiss y Orellana, talento en frasco pequeño, se ofuscaron en regates imposibles y perdieron mil cueros buscando pases al hueco. Joan Tomás desaparecido. El día que Forlín se tranquilizó Galán y Amat se ganaron con justicia la cartulina. Cristian Gómez ganó la partida a Bustos en la medular. La ocasión más clara fue de David Rodríguez; Casilla resolvió con la misma seguridad que mostró en la Copa Cataluña. Al otro meta, con llamativa indumentaria violeta en martes trece, no se le exigió más que un buen juego de pies.

En los minutos finales, amén de continuas imprecisiones, el Celta jugó a centros y remates y embotelló a un rival bien replegado que tampoco pasó mayores sufrimientos. El recurso final por hombres de calidad, Verdú y De Lucas, no desniveló la balanza. Suponemos que las lesiones de Víctor Álvarez y Alex López no procedían de la pizarra. Porque el doble donuts final, suman tres horas sin goles tras la batalla de Alcorcón, es un resultado engañoso. Los olívicos buscarán al menos un empate con goles dentro de una semana en Cornellá el Prat. Hay quien diría que las espadas están en todo lo alto.

viernes, 29 de enero de 2016

Punto de retorno


2005.  “La Junta Directiva ha acordado en su reunión ordinaria que Dámaso Aleixandre sea el galardonado con el crucero por incentivos de nuestra compañía”.

   Todo eran parabienes. Aún no se le había borrado el bronceado del viaje del trimestre pasado a Kenya. Un par de deportivos de alta gama en su garaje privado. En su perfil de Facebook asomaban chicas monas un día sí y otro también. Hoteles de ensueño. El físico le acompañaba. Hay que reconocerlo. No tenía muchos íntimos pero le gustaba agasajarlos con rondas de cerveza.

 

2015. “La Junta Directiva ha acordado en su reunión ordinaria  que Dámaso Aleixandre sea cesado de sus funciones por los pobres índices de ventas”. 

   El Banco apretaba para recuperar los intereses del préstamo. Mamá había legado sus bienes al hijo que la atendió hasta los últimos días. Papá había rehecho su vida con una horchatera valenciana. La última que pasó por su almohada solo le había chupado su cuenta corriente. Las cervezas habían redondeado su tripa. Había menos pelo en su cabeza y más en su nariz y orejas.

 

2016. “Hombre se arroja desde el 7º piso del Edificio Windsor”

   Un caballero de 42 años que responde a las iniciales de D.A. se ha desplomado desde lo alto de este inmueble compostelano. Los análisis toxicológicos han confirmado que había triplicado la dosis de ingesta de su medicación nerviosa. Índices de por sí insuficientes para que la causa del deceso fuese esa. Fuente a las que ha consultado este periódico informan de que era una persona de negocios conocida en la ciudad que en los últimos meses se mostraba muy desmejorada. Hay quien lo reconoció durmiendo entre cartones en los bajos del Antiguo Cine Yago visiblemente delgado y con los ojos desorbitados. No había firmado testamento.  Sus acreedores han consultado con abogados prestigiosos de la ciudad para ver si pueden recuperar algo de liquidez. Una nota asomaba en el bolsillo de su abrigo. “Perdona mamá”.   

miércoles, 27 de enero de 2016

Réquiem por Díaz Pardo



   Frío e chuvia no camposanto. Os vivos veñen a celebrar o cuarto cabodano do que foi para alá.  Bandeira republicana e bandeira galega. Sen medias hastas. Sen vento están tristeiras. “As que segundo Xesús Rábade mostraba Isaac durante a República.”   Catro gaiteiros sopran o folclore do pobo. O máis mozo con piercing e cazadora. Desprazámonos ao norte do cemiterio. No centro Díaz Pardo. Á dereita o poeta Aurelio Aguirre e á esquerda Antón Fraguas. Ás horas do mediodía como no Monte Calvario.

 
 
 
  A profesora universitaria Ana Acuña agradeceu a Díaz Pardo e Edicións do Castro o seu apoio a En Tránsito.  Foi “auga unificadora e soño creador”.

   O profesor de Ciencias da Educación Antón Costa lembrou que no 78 querían reconstruir o Seminario de Estudos Galegos en San Domingo de Bonabal. “Eu era un dos máis novos”.  Dos últimos anos de Isaac contou unha anécdota; estaba durmido nunha hamaca nun día cálido de xullo e tiña o sorriso de Daniel.


   Esperanza Mariño Dávila diseñou un percorrido en Santiago cos espacios clave para Díaz Pardo. Considera que a súa poesía comprometida aínda foi pouco divulgada. Tamén Os Cantares de Cego merecen unha revisión.  En A nave espacial podemos ler “pensaban na lúa, olvidando os problemas da Terra”. Outro fala do Marqués de Sargadelos. Cine de Londres é sobre unha labrega galega que emigra a Inglaterra e sofre tantas humillacións da súa dona que a acaba matando. É unha parábola do pobo galego, sempre manso. Castelao reivindica a figura do galeguista na súa verdadeira esencia e critica o caciquismo.

   Arturo Pita Fernández falou no nome da Asociación Cultural Irmáns Suárez Picallo. Lembrou que Isacc tiña a teima de que Ramón quería repousar en Sada. E salientou a bonhomía do home que levou polo mundo o Castro de Samoedo. Malia que a produción de cerámicas atravesa unha profunda crise coa máis que probable desaparición.   Tanto como a súa muller Carmen Arias, alias Mimina, son socios de honra da devandita asociación.
 
   O comunista Jesús Redondo Abuín preferiu o camiño das emocións. Destacou a actividade multidisciplinar dun home que militou nas Xuventudes Socialistas Unificadas xa con dezaseis anos. Era “listo como un allo”.  “Colleu o bisturí de abrir en canal as palabras”. “Non colgou a roupa de traballo ata que lle deu un corte de manga ó mundo e baixou a persiana”.
 

 
   O entrañable poeta Xoán Xosé Fernández Abella recibiu a ovación máis sonora da mañá. Na súa biografía poética salientou as súas duras orixes. “Teu pai Camilo Díaz Valiño asasinado, a nai morreu da máis fonda tristura”. A xenerosa dona foi pintora e cartelista. E mil epítetos cheos de tenrura para o “xenio renacentista”. “Guía para os que amamos a verdade e a valentía”. Un comunista que elixiu un exilio voluntario. Un ser altruísta. “Déchelo todo e te quitaron todo”.       

 
 
  Claudio Rodríguez, director da Cátedra Valente, afondou nunha faceta máis do finado de “corazón constructivista”. Era un epistológrafo empedernido ata os últimos días. Para concluír cun fermoso epitafio: “Se algo é mentira, compañeiros, é que morreu Isaac”. 
 

   Helena Villar Janeiro foi breve. “Alumeou os camiños. Liberaranos da amnesia”. Logo dela chegou a actuación de Mini e Mero. Semella o nome de dous cómicos mais son uns veteranos músicos que integraran a mítica banda Fuxen os Ventos. Dúas pombas en liberdade.
 

   O erudito Alonso Montero fixo unha brincadeira politizada ao referirise á Academia Real Isaac Díaz Pardo. “A monarquía ten que ver pouco coa realidade”. O de gravata vermella apelou ó rexidor de zapatos morados. “A primeira vez que hai un alcalde neste aniversario”. Ademais potenciou a orixinalidade da ofrenda. “En ningún sitio se levan mazás a unha tumba”. Repartiría as froitas entre outros veciños de Boisaca coma Valle Inclán, Aurelio Aguirre ou An-tón Fraguas.  “Hai que salvar o Fondo Díaz Pardo e poñelo a disposición dos investigadores. En Estados Unidos tería unha biblioteca propia”. Tamén quixo traer ó recordo a un gran amigo de Isaac, Lorenzo Varela, quen loitou pola República; o ano que ven será o seu centenario e “non terá moitos botafumeiros para honralo”.